• Wdzydzki Park Krajobrazowy
    Wdzydzki Park Krajobrazowy
  • Wdzydzki Park Krajobrazowy
    Wdzydzki Park Krajobrazowy
  • Wdzydzki Park Krajobrazowy
    Wdzydzki Park Krajobrazowy
  • Wdzydzki Park Krajobrazowy
    Wdzydzki Park Krajobrazowy
  • Wdzydzki Park Krajobrazowy
    Wdzydzki Park Krajobrazowy

KRAJOBRAZ

Generalnie na terenie WPK występują trzy typy krajobrazu z pewnymi odmianami. Są to:

-    krajobraz lasów - dużych kompleksów leśnych;

-    krajobraz wód - dużych i mniejszych lecz znaczących jako wnętrza krajobrazowe jezior polodowcowych;

-    tzw. krajobraz uprawowy, związany z kulturą materialną i kulturą użytkowania przestrzeni przez rolniczą ludność kaszubską.
Każdy z wyżej wymienionych podstawowych typów krajobrazów posiada pewne odmiany i własne charakterystyczne cechy i właściwości.
Krajobraz leśny można na terenie WPK zróżnicować pod kątem wieku drzewostanu i jego składu gatunkowego. Różnice te w pewien sposób warunkują rodzaj i skalę odczuć estetycznych związanych z ekspozycją i odbiorem krajobrazu.

Krajobraz wód składa się z zespołów unikatowych, wielkich jezior ale także z drobnych, śródleśnych oczek wodnych i małych jeziorek. Wody otwarte znajdują się także na terenie nie zalesionym, rolniczym lub też przy osadach wiejskich. Jednakże generalnie krajobraz parku jest zdominowany występowaniem akwenów wodnych i nie darmo nosi miano „kraju tysiąca jezior”.

Krajobraz uprawowy jest może najbardziej zróżnicowany. Na terenie WPK można wyróżnić obszary uboższej ziemi rolniczej, poprzeplatanej małymi laskami i zagajnikami a także terenami bagiennymi oraz obszary lepszej ziemi, charakteryzujące się większymi połaciami bezleśnych terenów jednorodnych upraw polowych. W krajobrazie uprawowym występują także spore kompleksy trwałych użytków zielonych w pobliżu lub wzdłuż cieków i terenów zalewanych okresowo. Daje to znów odrębny obraz przestrzeni otwartej. W ślad za powyższymi różnicami idzie zróżnicowanie występujących w krajobrazie form elementów kulturowych - wsi i osad. Można wyodrębnić obszar „biedny” z rozrzuconymi zagrodami samotniczymi i niewielkimi przysiółkami oraz obszar „bogaty” z dużymi wsiami kmiecymi - dziś przekształcającymi się w spore jednostki osadnicze o charakterze małych miasteczek (przykładem Wiele i Dziemiany).
 

W krajobrazie parku możemy zauważyć przewagę elementów przyrodniczych nad kulturowymi. Krajobraz o charakterze naturalnym to przede wszystkim duże kompleksy leśne i różnorodność wód powierzchniowych – doliny małych rzek, jeziora rozmaitego kształtu i wielkości. Znajdziemy tu zarówno wielkie jeziora o taflach wody sięgających po horyzont, średnie - przytulone do łąk i pastwisk, położone niejednokrotnie w obrębie wsi, jak i drobne, śródleśne oczka wodne. Często ponad lustro wody wznoszą się strome zbocza, nieraz o wysokości kilku metrów. Unikatem w skali krajowej jest wielkie wnętrze wodne jeziora Wdzydze, którego wybitna ekspozycja otwiera się zaskakująco przy drodze Borsk – Wiele we wsi Kliczkowy.

Z drugiej strony elementy krajobrazu kulturowego, rozproszone i wtulone w otaczającą przyrodę, nie wpływają w znaczący sposób na „wyciszony i kameralny” w odbiorze charakter Parku. Krajobraz ten związany z kulturą materialną i kulturą użytkowania przestrzeni przez ludność kaszubską znajduje wyraz w zachowanej sieci drożnej i osadniczej, w zabudowie wsi i obiektom towarzyszącym tj.: kapliczki i krzyże.

Dodatkowo wielobarwność zachowanych ekosystemów podmokłych łąk oraz mozaiki pól, pastwisk, miedz i zadrzewień śródpolnych urozmaica dominującą zieleń krajobrazu naturalnego.Całość jest łagodnie pofalowana, bez dużych różnic w ukształtowaniu terenu.

Niestety na terenie Parku spotkać można również miejsca deprecjonujące walory estetyczne krajobrazu, głównie w obrębie historycznych osad i wsi, co spowodowane jest m.in.: niewłaściwym planowaniem nowej zabudowy w przestrzeni wiejskiej i nie nawiązywaniem do tradycji budownictwa regionalnego.